I casually mentioned Brian Greene in a recent post and realized afterward that I should take a moment to not-so-casually recommend that you look him up. His work is amazing! String theory… amazing! Supersymmetry… amazing! Yes, ok, I’m geeking out, but I just get so excited by the possibilities that physicists pursue.

And can I just take a second to point out that I am an artist. I’m not a mathmetician. I’m not an astronomer. I have a very hard time wrapping my brain around some of these theories. So, before you get daunted by the word physics theory, take a look this Nova special called The Elegant Universe. (It’s broken into small segments, so you don’t have to watch it all at once!)

It connects the dots from Newton’s Laws of Gravity to modern theories of extra dimensions. (Maybe even 11 dimensions! Can you imagine?) Who knows if these ideas will pan out, but it certainly is mind-blowing to conceptualize the possibilities.

(Or you can read the book! Click on the image above for for the Amazon link.)

A bit about “String Theory”.

Next…

Beautiful… the mind of god is music.

from Bryds4Millenia

ATLAS – Episode 1 – A New Hope

ATLAS – Episode 2 – The Particles Strike Back (Part 1)

ATLAS – Episode 2 – The Particles Strike Back (Part 2)

Time falls apart; Newtonian physics theory cannot hold

As vezes injustiçado, o telescópio espacial Hubble (HST) é uma das mais importantes missões científicas da história da NASA. O novo reparo do telescópio passa desapercebido do nosso blog, mas você pode acompanhar atualizações de perto pelos posts da Julianne no CV. Veio do HST as fotos das mais antigas galáxias e das supernovas mais distantes observadas que compõe parte dos dados da curva do parâmetro de Hubble que permitiu descobrir que a expansão do universo é acelerada em 1998. HST foi extensivamente utilizado para extrair informação sobre a composição química de estrelas de diversos tipos através da espetroscopia da luz emitida por essas estrelas — projeto que estava desativado devido aos equipamentos necessários terem falhado no telescópio nos últimos anos. A notícia de hoje da missão de reparo do Hubble é a instalação de um novo espectrografo no telescópio (veja aqui o website desse espectrografo e porquê ele é importante para o conhecimento do cosmos). Foi também do HST que surgiram as primeiras fotografias da estrutura da rede cósmica, a distribuição de matéria do universo atual prevista pelo modelo cosmológico padrão com matéria escura, e várias importantes fotografias de lentes gravitacionais de galáxias, o que soma as evidências da existência da matéria escura.

Se tudo der certo nesta última missão de reparo ao HST, ele deve provir a astronomia, astrofísica, e a cosmologia, de muito mais ciência básica para os próximos 20 ou 30 anos. E sabe-se lá o que ainda vai ser descoberto…

Note: This guide is currently partially incomplete. I will try to get around to expanding the summaries at some time in the near future (in particular in the Fantasy section). Not to mention that almost undoubtedly, there will have been one or two books I will have wholly forgotten, to my future disbelief.

---

This post is a summary of my recommendations regarding fiction; specifically, in the genres of science fiction and fantasy, which have proven to be the types that have typically attracted my interest, though not quite the only types. Certainly, I feel that I have read enough of a variety within these areas now, that I can produce something of a useful guide for anyone interested in finding the real gems of these forms of literature. It is important to realise that the summaries that I have provided are not meant to be synopses or reviews of the books, but rather brief overviews of my personal takes on them, as well as suggestions relating to why you might be interested in them.

So without further preamble, here is my guide. I’ve listed my current favourites (by that I mean both most enjoyable and having greatest creative and literary merit) at the top, with others in a fairly arbitrary order.

Science Fiction

• Dune and the Dune series by Frank Herbert
  In my opinion (and seemingly that of many others), perhaps the greatest science fiction novel ever written. The scope and storyline are truly unparalleled by anything else within the genre, and maybe anything else in the entire body of 20th century literature. In a certain respect, this work almost belongs within the fantasy genre because of its nature and some of the motifs – it’s much more of a superb story than superb speculative science, with a bit of philosophy thrown in. Of course, it still very much deserves the categorisation of sci-fi, mainly because of the interstellar travel (run by the monopolistic Spacing Guild) as well as the ecology/terraforming ideas that are involved. Overall, I might think that classifying it as a planetary romance does it maximum justice, though in all fairness there’s no real way to get a decent understanding of its unique style and grand themes without reading the work in its entirity. It is certainly not so-called “hard sci-fi”, but that’s not especially what I’m interested in to be honest, and no-one who has a proper interest in literature should care either. I don’t way to say too much more about this book, since I think everyone with an interest in sci-fi should read this once (and preferably reread it) from a fresh perspective and to experience its wonder for themself. Now if you make it through the original Dune novel (I’m not sure how you can finish it and be anything less than stunned), then I would without hesistance suggest that you also pick up the second and third of the series (Dune Messiah and Children of Dune), which are excellent reads in their own rights, if not actually masterpieces. After that, I’m afraid to say that the standard of writing and storyline declines to a certain degree (with a short resurgence in the latter half of Heretics of Dune). The rest of it does tend to get slightly crazy (not helped by Herbert’s unusual and sometimes slightly opaque writing style), and even verges on becoming somewhat raunchy at times. Still, they are by no means poor works, albeit ones that I would only recommend to serious fans of Frank Herbert. (More precisely, they are still works of high quality, but only to a much diminished subset of people.) So that I don’t end on a seemingly sour note, I shall repeat and reinforce my statement that the the original Dune, written in 1965, is a piece of literature that should not be missed by anyone with an interest in speculative fiction.
• Foundation series by Isaac Asimov
  The original Foundation is perhaps the first truly epic sci-fi ever created, and to some extent the precursor of Dune and ultimately inspirational to the Star Wars universe (arguably alongside Dune itself). Unlike Herbert’s series, however, this one peaks somewhere in the middle, with both the head and tail ends being only marginally diminished in standard. Although it may not contain a single book that is the equal of Dune, the series as a whole is probably unbeatable. Its pace and sheer scale rarely drops, and there’s always a sense of the unexpected (though a few can be predicted, Ibelieve it was intended very purposely). Again, similarly to Dune, this book is what it is because of its storyline, although there is undoubtedly a greater emphasis on the science, not surprisingly given that Asimov is in fact a scientist (chemist) by training. It contains some genuinitely interesting and imaginative scientific concepts (as well as a few strange and outdated ones, having been written in the 50s), both in terms of hard science (mainly physics theory and astronomy) and soft science (psychohistory being the main one). The latter is particularly intriguing, as it demonstrates (albeit in superficial detail) an entire new branch of science, which is in essence a blend of history, sociology, and psychology turned into a mathematical study of analysis and prediction of the macro-events of the human race. As a matter of fact, I do believe that Asimov is showing some foresight in this respect. Though the level to which he proposes the usage of his psychohistory may not be very realistic, the core idea gets me thinking seriously about the possibility of such a field opening up in the future. To summarise, he explores a number of both scientific an human themes with exceptional insight, yet some amount of subtlety too. So if you want something that is enormous in scope, besides superb entertainment (yes, these novels even include a bit of humour!), you assuredly cannot go wrong with this series.
• Space Odyssey series by Arthur C. Clarke
  2001: A Space Odyssey was one of the first proper science fiction novels I read (as a young teenager), and probably what really grabbed my fascination with the genre. As a novel written alongside a (faithful) film script, the storyline in fact ended up producing both a fantastic book and film, and counts for much of what made the Clarke the celebrity he was. Sadly, the great author passed away less than a year ago now, though he continued to write with much of his former skill well into the 21st century. Clarke’s works have always had the tendency to focus on space, the universe, and other intelligent species, and though they are perhaps not as grand in style as Dune or Foundation (he is clearly a realist opposed to the more romantic styles of the other two authors), they do have astoundingly good (hard) science, as well an undeniable element of suspense, which is present throughout almost all of his creations. The Space Odyssey series as a whole is one definitely worth reading to the end. If I remember rightly, only one of the four in the series (the others have the same names, replaced by the years 2010, 2061, and 3001) is a slight letdown, though the remainder (importantly, including the first and the last) are most enjoyable indeed. The first of the series I must however single out and include among my “big three” of sci-fi, the others being the original dune Dune and Foundation (despite a number of excellent sequels), as you might have suspected by now.
• Rendezvous with Rama and the Rama series by Arthur C. Clarke
  Belonging almost as much in mystery/thriller category as it does in science fiction, it is nevertheless an astonishing read. The highly unique view that this story offers in relating the first contact of humans with other intelligent life (of a much more advanced form in this case) may not be an especially grand one, but the imagination that went into this creation was surely immense. Being a mystery, I’m not going to comment any more about the book, even in vague terms. (Or maybe I’m just not too sure what to think of it as a whole.) Specifically, I would recommend that if your introduction to the works of Arthur C. Clarke is (or has already been) a pleasant one beginning with with 2001: A Space Odyssey, then this should definitely be next thing on your reading list. Most unfortunately however, akin to the Dune series, the quality of successive books  does deteriorate a certain amount. (I can confidently say that the second is worth a read, though, while the subsequent ones lose some, if not all, of their novelty.) If you need any more convincing, let me point out that Rendezvous with Rama won both of the highest commendations in science fiction, the Hugo Award and the Nebula Award, a feat that the original Dune similarly achieved.
• Brave New World by Aldous Huxley
  Who hasn’t heard of this work alongside The War of the Worlds as a prime example of classic science fiction? Again, not celebrated so much for its scientific content as the eloquent manner in which it conveys certain philosophical and speculative ideas. I won’t deny that this is a bit of a depressing read in some ways, but its philosophical and socilogical implications are beyond doubt not only captivating but also quite relevant to modern society. Perhaps I do have something of a penchant for philosophical prophecy in literature, but I don’t think anyone can finish this book not having had their own thoughts and outlook on life and society sincerely provoked, if not disturbed by this powerful portrayal of a dystopian world in the near future.
• Farennheit 451 by Ray Bradbury
  A curious title, let alone book, and perhaps science fiction is not the most obvious classification for this work, though I think in a sociological sense it is so speculative and strikingly relevant regarding our future that it should be deemed so. This book has many parallels with Brave New World, the evident ones being the examination of dystopian societies (albeit two different forms) and philosophical warnings with undeniable precautionary overtones. They are both surely championing the freedom of independent thought and behaviour over the horrors that extreme conformism might bring. And finally: a book about the destruction of books – is there not a wonderful irony (perhaps even mockery) in this predominant theme?

There are additionally a few books about which I have heard very positive reports but unfortunately haven’t gotten around to reading yet. I’ll update the summaries when I do get around to reading at least some of these books, which will most probably be some time over the coming summer break.

• Childhood’s End by Arthur C. Clarke
  [Summary to come.]
• The Robot series by Isaac Asimov
• [Summary to come.] For the time being, maybe pointing out that the film I, Robot was based on Asimov’s book of the same name will be enough to convince some to read it?

Fantasy

• The Lord of the Rings trilogy and The Hobbit, or There and Back Again by J.R.R. Tolkien
  How much do I need to say about this one? That it most likely surpasses all of the others in both of the categories I have listed here should say enough about my particularly high opinion of the works. (I am a self-confessed Tolkien fanatic, after all) In fact, if you need convincing to read this epic, then I would suggest that you stop reading this list now (not that I would have expected you to get this far anyway)! I’ve mainly just included this entry for completeness, not because it’s going to be of any supreme help to anyone. As a side note, The Hobbit, or There and Back Again (commonly simply referred to as The Hobbit) should without doubt be read alongside the trilogy – whether before or after ought not make much of a difference to its impact, at least as I see it. Though I’m not sure to what extent this perception exists, I will nonetheless suggest that you dispell all notions of this being a story for chlidren – indeed it is no less suitable for adults than it is for a child, despite its comparative light-heartedness, which has possibly given it such a reputation. While I, as many others, read the novel first when I was quite young, it has not since lost its endearing quality to me, and see no reason why it should for anyone else.
• The Silmarillion by J.R.R. Tolkien
  The epic historical prequel to The Hobbit and The Lord of the Rings, this may not be the easiest read when you first pick it up. (At least, it wasn’t for me, though perhaps that was because I was much younger at the time and the somewhat archaic language didn’t help – yet I can only say it adds to the character and feeling of the story nowadays.) Nonetheless, I would argue it is almost more magnificent than The Lord of the Rings in certain ways, being an true archetype of epic literature. (Though I haven’t read it myself, the Anglo-Saxon poem Beowulf may give some impression of its style; unsurprising, given that Tolkien was a professor who taught such works of literature.) To be honest, if you’re not immeresed in it by the half-way point, then put it down, but I suspect this will not be the case for any lover of The Lord of the Rings, and you will hopefully become immersed as I did by the histories.
• The Wheel of Time series by Robert Jordan
  This is a series that I’ve actually not managed to finish yet. (My excuse is that it’s composed of 12 books, each ranging from roughly 700 to 1000 pages. I’m never one to race through a book or series [at least not since I was younger], and in any case I’m at least getting some enjoyment out of the reading.) Influenced to large amounts by both Tolkien and Herbert’s works (and I didn’t even know this when I started reading it!), I believe this series will given time become as renowned as those two in its own right. This is the series to read if you’re looking for fantasy that is both entertaining and has great depth to its characters, something that arguably even the great Tolkien’s works were at times missing.
• Shannara series by Terry Brooks
  Shannara is Brook’s most well-known (and as of yet) unfinished series. With a total of 14 books (a set composed over individual stories and series in their own right), this beats even The Wheel of Time in that respect, though the fact that the various storylines are disparate to a large degree makes it significantly more manageable. Being epic high fantasy very much in the style of Tolkien (though not direct plagarism, as some critics were too keen to codemn The Sword of Shannara). In my opinion, this series needs to be read at least until the conclusion of the second book (The Elfstones of the Shannara), which is in my mind still the best fantasy work outside of Tolkien’s collection, since I initially read it seven years ago.
• The Word and the Void trilogy by Terry Brooks
  This is Brook’s lesser known series, though in fact considered by a sizable minority to be his best writing. With a dark, modern setting, this certainly isn’t his typical style (or at least the one by which he gained his reputation), though it is perhaps his most creative composition. It is additonally notable in representing his final break-away from the influence of Tolkien (not that I can deem this a wholly undersirable event), and really includes some very original content to its plot. Even if you were turned off by Shannara (or simply not particularly impressed), I would firstly respond in shock, but then suggest that this trilogy is worth a try regardless of your opinion.

Now, before some indignant Harry Potter fanboy comments on the absence of the series from my list (this is of course presuming I have any reading this post), I should stress that these are not books that have just slipped my mind. I’ve read them all (some more than once when I was a bit younger), and plainly, they are decent light entertainment, but nothing worth putting alongside the other greats, I’m afraid.

To end, I would only like to say that it would be very gratifying to hear whether anyone is making use of these recommendations. It would honestly be quite interesting just to gauge whether you as fellow fans of these genres concur with at least some of the views presented here, or conversely how you might view my summaries contrastingly. If not, I think I can still convince myself that I enjoyed writing this guide for its own sake!

Tick…
   …tick…
…tick…
             …tick…
      …tick…

The clock that does not exist

Tock…
     …tock…   
 …tocks away
the slow and sapping seconds of the day.

Don’t watch the watch
Cause time will slow to a trickle
Perhaps this is a function
of the observer effect
damn
Quantum physics theory sucks!

Nassim Haramein

-For better viewing download Crossing The Event Horizon Rise to the Equation Here (Must be torrent Savvy)-

Nassim Haramein (born November 20, 1962) is a Swiss-born self-trained self-styled scientist who promotes a wide range of pseudoscience through his various oral presentaitons. This includes his claims to have developed a unified field theory based on the origin of spin/angular momentum defined as a “spacetime torque” which is integral to his “Holofractographic Universe”.

New Spin on Einstein’s Field Equations

Director of Research Nassim Haramein and scientists at the Resonance Project Foundation have found a new solution to Einstein’s field equations which incorporates torque and Coriolis effects. Furthermore, calculations were rendered to describe the collective and coherent behavior of the plasma dynamics of ergospheres orbiting the event horizons of dark holes demanding a highly structured polarized vacuum, resulting in an alternative view of dark holes where the exterior white hole portion surrounds the interior dark hole singularity.

From these calculations, a new paper has recently been released entitled Scale Unification – A Universal Scaling Law For Organized Matter, which describes our universe as embedded white hole / dark hole or white / dark “whole” structures from universal size to atomic and subatomic scales.

Instead of seeing ourselves as separate from everything around us, this view allows us to recognize that we are embedded in a fractal feedback dynamic that intrinsically connects all things via the medium of a vacuum structure of infinite potential. This research has far reaching implications in a variety of fields including theoretical and applied physics theory, cosmology, quantum mechanics, biology, chemistry, sociology, psychology, archaeology, anthropology, etc. A fundamental understanding of the dynamics of this interconnectivity redefines the lens through which we see the universe and our place in it, and leads to theoretical and technological advancements that move us towards a sustainable future. This new approach to the physics theory of universal forces has the potential to solve the most pressing issues of our times.

-Want More Indepth Information?-

How bout 8 hours of in depth detailed information?

Then these next two video’s are for you!

Yazılmayı bekleyen bir yazıydı bu epeydir. Sonunda oturup yazabiliyorum. Daniel Faraday’in Lost Sezon 5′te başına gelen bir olaydan sonra bu yazıyı yazma kararı almıştım. Bu yazıda başlıktan da anlaşılacağı üzere kurgusal fizikçileri sıralayıp, tanıtacağım. Aslında her birini tanıyoruz. İzlediğimiz dizilerde, filmlerde, oynadığımız oyunlarda, okuduğumuz romanlarda ve çizgiromanlarda büyük rollere sahipler ve her biri önemli karakterler. Ama genelde bu karakterlerin birer fizikçi olduğuna pek dikkat edilmez. İşte bu yazının amacı dikkatleri çekmek ve gerçek hayatta olduğu gibi kurgusal evrenlerde de ne kadar önemli insanlar olduğunu göstermektir.

II. Dünya Savaşı’ndan beridir önemi sürekli artan fizikçiler, o yıllardan beri artan bir sıklıkta kurgusal dünyalarda da önemli karakterler olarak yer almaya başlamıştır. Atom bombası yapılana kadar fizikçilerin ne işe yaradığı bilinmezken, Manhattan Projesi için generaller fizikçilerin ayağına kadar gitmiştir ikna edebilmek için. Hatta bombanın yapımı bittikten sonra da çoğu fizikçi ordu tarafından çeşitli konularda danışman olarak görevlendirilmiş. Bu adamlar bu kadar önemli bir bombayı yapabiliyorlarsa o zaman diğer konularda da epey yardımları dokunabilir diye düşünmüş o zamanın generalleri. Şimdi bakınca da karizması yüksek bilimadamları arasında en önde giden gene sevgili fizikçilerimizdir. Bugün CERN’de çalışan parçacık fizikçilerinin yerinde kim olmak istemez ki? İşte gerçek dünyada oldukça önemli bir role sahip olan, günümüz teknolojilerine yön veren fizikçilerin kurgusal dünyada da ne kadar önemli rollere sahip karakterler olduğunu görmüş olacağız.

Aşağıdaki listede benim seçtiğim 10 adet kurgusal fizikçinin kısaca tanıtımları yer alacak. İşte söz konusu kurgusal fizikçiler:

Daniel Faraday – Lost

Sheldon Cooper  – The Big Bang Theory

Leonard Hofstadter – The Big Bang Theory

Rajesh Koothrappali – The Big Bang Theory

Richard ‘Dick’ Solomon  – 3rd Rock from the Sun

Doctor Manhattan  – Watchmen

Gordon Freeman – Half-Life

Emmett Brown – Back to the Future

Doctor Octopus – The Amazing Spider-Man

Bruce Banner – Hulk

Daniel Faraday – Lost

Lost‘daki en önemli karakterlerden biri tartışmasız Daniel Faraday‘dir. Eloise Hawking ve Charles Widmore çiftinin zeki oğlu çocukluğundan bugüne sürekli annesinin baskısı altında kalmıştır. Bu durumdan sürekli şikayetçi de olsa anne sözünden çıkmamıştır asla. Çocukluğundan bu yana zekası ve kendisinin bilmediği ulvi görevler yüzünden annesi tarafından fizik bilimiyle ilgilenmesi için sürekli yönlendirilmiştir.

Dr. Daniel Faraday, Oxford Üniversitesi‘nden mezun olduktan sonra The Queen’s College‘de fizikçi olarak çalışmaya başladı. Uzmanlıştığı alan ise uzay-zaman konusuydu. Açıkça söylenmemiş de olsa dizide, özellikle bu alanda uzmanlaşmasının sebebinin altında gene sevgili annesinin baskıları yatmaktadır bence. Bu alanda uzmanlaşmasının istenmesinin sebebi de tabii ki bu alanın adayla ilgili olmasıydı.

Uzay-zaman konusundaki çalışmalarına adada da devam eden Daniel, adanın gizemli tarihinde zamanda bir ileri bir giderek folloş olmuştur. Ve en sonunda da çok feci bir sonla karşılaşmıştır. Adada olayların düzelmesi için elinden geleni yaptığı halde dövülmüş, hor görülmüş, anlaşılamamış, sevdiceği ellerinde ölmüş ve annesi ne demişse yapmıştır. Tüm bu çilekeşliğine rağmen Lost’taki o esrarengiz, ne yaptığını bilen bilimadamı tavırlarıyla da gönlümüzü kazanmayı bilmiştir. Dizi boyunca yaptığı şeylerin önemi en büyük olan yegane karakter olmuştur Daniel Faraday. Seni asla unutmayacağız Daniel…

Sheldon Cooper  – The Big Bang Theory

Aşmış bir kuramsal fizikçi olmanın yanında gelmiş geçmiş en enteresan dizi karakteridir Dr. Sheldon Cooper. IQ’su 187 olan bu obsesif karakterimiz Caltech‘de kuramsal fizikçi olarak çalışmaktadır. Gene Caltech’de deneysel fizikçi olarak çalışan Dr. Leonard Hofstadter‘ın ev arkadaşıdır. Özellikle Sicim Teorisi üzerinde çalışmalar yapan Dr. Sheldon Cooper, 2. sezonun finalinde Sicim Teorisi’nin ispatını yapmak üzere 3 aylığına Kuzey Kutbu‘na gitmiştir.

Üstün zekalı karakterimiz 11 yaşında üniversiteye başlayıp 14 yaşında mezun olmuştur. 1 adet master derecesine, 2 adet de doktora derecesine sahiptir. 12 yaşındayken radyoaktif izotopları bölmek için titanyum sentrüfaja – merkezkaç makinesi – ihtiyaç duymuştur. 13 yaşındayken de oturduğu bölgede ücretsiz elektrik dağıtımı amacıyla ev yapımı nükleer reaktörü için internetten yellowcake uranyum siparişi vermiştir. Tabii hükümet ajanlarının radarına yakalanınca hükümet ajanları tarafından bunun tehlikeli olduğu konusunda ikna edilmeye çalışılmıştır. Stevenson Ödülü‘nü kazanan en genç fizikçi olmuştur. Ve henüz 15 yaşındayken Almanya‘ya misafir profesör olarak gitmiştir bir kaç aylığına. İlk doktorasını 16 yaşındayken Twistor Teorisi üzerine yapmıştır.

Megolamanlığın zirve noktasında olan Sheldon ‘Yer çekimini bulmak için kafama elma düşmesi gerekmezdi.’ diyerek Isaac Newton‘dan bile üstün görmüştür kendisini. Bilim kurguya, çizgiromanlara, video oyunlarına ve Kore yemeklerine çok düşkündür. Battlestar Galactica, Star Trek, Doctor Who ve Stargate hastasıdır. Her çarşamba Halo 3 oynar. DC evrenini daha çok sever. Batman favori karakteridir ve sıklıkla Flash, Aquaman, Green Lantern, Superman tişörtleri giyer. Ve aseksüeldir.

Dr. Sheldon Cooper’ın mühendislik ile ilgili düşünceleri de çok bombadır. Mühendisleri ‘bilimin Oompa Loompa’ları‘ ve ‘semi-skilled labor‘ olarak adlandırır. Ve ona göre mühendislik, fiziğin az gelişmiş küçük kardeşidir. İnsanlarla arasındaki sosyal ilişkisini ilginç bir deneyim olarak gören bu obsesif karakteri gerçekten çok seviyorum. The Big Bang Theory’nin açık ara farkla favori karakteridir Dr. Sheldon Cooper…

Leonard Hofstadter – The Big Bang Theory

Caltech‘de deneysel fizikçi olarak çalışan Dr. Leonard Hofstadter‘ın IQ’su 173‘tür. Sheldon’la aynı daireyi paylaşmaktadır. Bu durumun çilesini katlanılır kılan tek şey ise karşı dairede oturan sarışın Penny‘dir şüphesiz. Platonik aşkı gerçek bir ilişkiye çevirmeyi başarmıştır Leonard, fakat çok uzun sürmemiştir maalesef bu. Fakat farkında olmadan da Penny’i kendine aşık edebilmiştir.

Genelde lazerler üzerinde çalışır. Helyum-neon lazeri kullanır sıklıkla. Dizideki normale en yakın karakterdir. Laktoza karşı çok hassastır. Gördüğümde hayran kaldığım bir oyunu oynayabilen – Klingon Boggle – katıksız bir nerd‘dür kendisi. Çok sağlam bir Superman çizgiroman koleksiyonu vardır. Battlestar Galactica Colonial Warrior Suit‘e sahiptir.

Her daim Sheldon’un anlaşılmaz hareketlerini açıklayan, sabırlı bir dost olmuştur. Leslie Winkle ile seks tabanlı ilişkisi onu yıpratmış olsa da hoşuna gitmiştir yeterince.

Rajesh Koothrappali – The Big Bang Theory

Diğer karakterimiz ise Dr. Rajesh Koothrappali. Wollowitz’le beraber The Big Bang Theory 4′lüsünü tamamlıyor. Caltech‘de parçacık astrofizikçisi olarak çalışan Rajesh bir Hintli‘dir. Astrofiziğin Gandhi’si olmak en büyük hayalidir. Bir Stephen Hawking aşığıdır.

Sarhoş olmadıkça hiçbir dişiyle iletişim kuramaz. İlk sezondaki Penny’le tanışması o yüzden efsanedir Rajesh’in. Dizinin en eğlenceli karakterlerinden biridir. Wollowitz ile beraber eğlenceli diyaloglara girer. Her çarşamba Sheldon, Leonard ve Wollowitz’le beraber Halo 3 oynar. Bir bölümde Summer Glau ile karşılaşır. Kaçırılmaması gereken bölümlerinden biridir The Big Bang Theory’nin.

The Big Bang Theory karakterleri bu kadar. Wollowitz bir mühendis olduğu için listeye dahil edilmedi tabii ki. Ancak onu da seviyoruz mühendis olmasına rağmen.

Richard ‘Dick’ Solomon  – 3rd Rock from the Sun

90′ların sonlarına doğru yayınlanmaya başlayan harika bir sitcom dizisi olan 3rd Rock from the Sun‘dan Dr. Richard Solomon‘la tanışın. Dr. Solomon, Dünya’ya insanları ve insanlığı araştırması için gönderilen eğitimli bir uzaylı grubunun High Commander‘ıdır. Yaşlı bir insan formunda gelmiştir Dünya’ya. Pendelton State Üniversitesi‘nde fizik profesörü olarak çalışmaktadır. İlk bölümde durumundan şikayetçi olarak “…third rate planet, has a job at a third rate university, and now we are looking at a third floor apartment.” şeklinde bir cümle söylemiştir.

Muhakkak izlenilmesi gereken ve tavsiye ettiğim bu dizideki uzaylı araştırma grubu Amerikalı bir aile görünümünde gelirler Dünya’ya. Ve Dick Solomon da bu ailenin reisi ve en yaşlısı olarak şehir üniversitesinde fizik profesörlüğü yapar. Bu aile her gün, günün sonunda evlerinin çatısında oturup günün değerlendirmesini yaparlar. Bu sırada çok geyik diyaloglar çıkar ortaya. Dr. Solomon’un okuldaki öğrencilerle ve diğer hocalarla ilişkisi de görmeye değerdir.

Doctor Manhattan  – Watchmen

Üstat Alan Moore‘un Watchmen‘inden benim favori karakterimdir Doctor Manhattan. Asıl adı Jon Osterman‘dır. Dr. Jon Osterman nükleer fizikçidir. Intrinsic Field subtractor‘ın içinde hapsolduktan sonra mavi derili bir süper-insana dönüşmüş ve Amerika’nın Vietnam Savaşı’nı kazanmasını sağlamıştır tek başına. Amerikan Hükümeti’nin elindeki bu büyük güç Sovyet Birliği’ni rahatsız etmiştir ve Watchmen’in hikayesinin de temelini oluşturan Nükleer Kıyamet paranoyasının başlamasına sebep olmuştur.

Moore, Doc Manhattan’ı Captain Atom karakterini baz alarak tasarlamış. ‘Bir çeşit kuantum süper-kahramanı‘ olarak düşünülmüş. Star Trek’ten Spock’a da benzetebiliriz. Kendisi eskiden bir insanken, kazadan sonra insanlar ve insanlık çok anlamsız gözükmeye başlamıştır Dr. Manhattan’ın gözünde. Amerikan halkı onun için ‘Superman is alive and he is American‘ demiştir. Princeton Üniversitesi‘nden mezun olmuştur. ‘Existence of life is a highly overrated phenomenon‘ diyendir. Bütün zamanları aynı anda ve devamlı algılar. Tek bir konumu ve sabit bir boyutu yoktur. Zaman algısı bambaşkadır.

İnsanlıktan uzaklaşır, insanlar ve problemleri anlamsız gözükmeye başlar. Ve en sonunda kendini Mars’a ışınlar ve orada inzivaya çekilir.

Gordon Freeman – Half-Life

Dr. Gordon Freeman, MIT Fizik bölümünü birincilikle bitirmiştir. Genel Görelik Teorisi ve kuantum dinamiği konularında uzmanlaşmış bir kuramsal fizikçidir. Çocukluk kahramanları Albert Einstein, Stephen Hawking ve Richard Feynman olan karakterimiz dark Mesa‘ya çalışmaya gittiğinde tüm hayatı değişir. Kuramsal fizikçi olarak deneylere katılıp, sonuçları analiz etmesi gerekirken birden elinde levye ve bilimum ateşli silahla farklı boyuttan gelen mahlukat avına başlar. Üstüne bir de dark Mesa’yı yok etmeye gelen askerlere karşı savaşır. Doktorasını da kuramsal fizik üzerine MIT’de yapar.

dark Mesa‘daki deney sırasında reaktörün patlaması sonucu Xen isimli boyuttan gelen yaratıkların istilasından itibaren uysal bir kuramsal fizikçiden bir Terminator‘e, bir Rambo‘ya dönen Gordon Freeman giydiği hi-tech suit‘iyle de ünlüdür. Levyeyi bize sevdiren bu bilgisayar oyunu karakteri Half-Life‘ı hayatımızda önemli bir yer teşkil etmesini sağlamıştır. Zaten bu yazı bittikten sonra Half-Life 1 ve 2′yi indirip kısa sürede bitirmek üzere oynamaya başlayacağım.

Emmett Brown – Back to the Future

Doc Brown‘u es geçemezdim böyle bir listede. Marty‘nin akıl hocası, çılgın bilimadamı Doc Brown favori karakterimizdir Back to the Future serisinden. İcat ettiği akım kapasitörü sayesinde bir DeLorean‘den zaman makinası yapmıştır. 1940′lardan önce Manhattan Projesi‘nde çalışmıştır. Daha sonraları California Üniversitesi‘nde ve MIT‘de de çalışmıştır.

İlk filmde zaman makinasının gerekli hıza ulaşması için kullanacağı plutonyumu Libya’lı teröristlerden çaldığı için vurulur. Ve olay yerindeki Marty McFly vurulan Doc’ı kurtarmak için 1955‘e gider zaman makinasını kullanarak. Tabii devam eden olaylarda 2015‘e ve 1885‘e de giderler. Doc Brown, 1885′te tanıştığı Clara Clyton‘a aşık olur ve evlenir. Doğan çocuklarına da Jules ve Verne isimlerini verirler hatta. Tabii zaman makinası da bu kadar yolculuktan sonra aynı kalmaz. DeLorean iken ilk olarak 2015′te organik atıkla çalışabilecek şekilde bir modifiyeden geçer. Ve 2015′te tüm araçların uçmasından dolayı bizim DeLorean da uçan bir araca dönüştürülür. Son olarak da zaman makinası organik atıkla çalışan, uçabilen, post-modern bir lokomotife döner. Son filmin final sahnelerinden olan Doc’ın Clara ve çocuklarıyla birlikte zaman makinası lokomotifinden el sallayarak zamanda sıçraması hala ilk izlediğimiz zamanki gibi hafızamızda taptaze duruyor.

Marty: Wait a minute. Wait a minute Doc, uh, are you telling me you built a time machine… out of a DeLorean?

Doc Brown: The way I see it, if you’re going to build a time machine into a car, why not do it with some style?

Doctor Octopus – The Amazing Spider-Man

Spider-Man‘in ezeli düşmanlarından biri, Doc Ock… Asıl adı Dr. Otto Gunther Octavius olan Doc Ock bir nükleer fizikçidir. Atom fiziği araştırmaları için beyin komutlarıyla kullanılabilen yüksek teknolojili robotik kollar yapmıştır. Bu kollar radyasyona, yüksek ısıya dayanıklı ve çok güçlüdür. Doc Ock, onları kolayca kullanabilir. Bir deney sırasında olan kaza yüzünden bu kollar Doc Ock’ın omurgasına entegre olmuştur ve artık vücudunun bir parçası haline gelmiştir. Aynı zamanda bu kazada Doc’ın iskelet sistemi de normalden oldukça fazla bir şekilde güçlenmiştir.

Deneyleri için yeterli desteği görmediğinden elverişsiz ortamlarda deneylerine devam etmiştir ve bu elverişsiz ortam yüzünden deney sırasında kaza olmuştur. Bir de Amazing Spider-Man tarihinde çok ilginç bir olay da vardır Doc Ock‘la ilgili. Sevgili Doctor Octopus‘umuz The Amazing Spider-Man #131‘de May Yenge ile evlenmiştir! İşte bahsi geçen 131. sayının kapağı:

İşte kapitalist Amerika’nın düşen satışları yükseltmek için yapmayacağı sansasyonel olay yok.

Bruce Banner – Hulk

Dr. Bruce Banner, gamma bombasının testleri sırasında patlamaya maruz kalana kadar kendi halinde bir fizikçiydi. Gamma ışınlarını yedikten sonra sinirlenince insan üstü özelliklere sahip bir yeşil deve dönüşmeye başladı. Ve Hulk ismiyle anılmaya başladı. Hayatı mahvolan Bruce Banner, en ufak bir sinirsel oynamada gözü dönmüş olan Hulk’a bürünüp bir oraya bir buraya savrulmaktan huzuru bulamadı asla. Hulk iken zeka ve bilincini kaybediyordu, sinirlendikçe güçleniyordu Bruce Banner.

Hulk’a dönüştüğünde üzerindeki giysilerin yırtılmasına rağmen altındaki pantolon ve donun yırtılmadan kalması ve sürekli ”Hulk SMASH! Hulk SMASH!” diye bağırarak etrafta dolanmasıyla hafızalarımızda yer edinmiştir. Ayrıca 2008 yapımı The Incredible Hulk filmi de kesinlikle izlenmelidir.

Yazı çok uzun oldu, fakat yapacak bir şey yok. 2 parçaya bölmek istemedim. Bir kısmı biraz spoiler bilgi içerse de çok kritik konulardan bahsetmemeye çalıştım. Fictional physics theory üzerinden bir kaç yazı daha yazacağım. Sonraki yazının başlığını paylaşayım mesela, Fictional physics theory Books. Kurgusal fizik kitaplarının listesi ve tanıtımları yer alacak bahsi geçen yazıda.

Kurgusal dünyada ne kadar çok fizikçinin yer aldığı ve oldukça popüler karakterler olduğunu göstermeye çalıştım. Aslında bu karakterlerin her biri başlıca bir yazı konusudur. Kısaca kim olduklarından ve bulundukları kurgusal dünyadan bahsettim. Verdiğim spoiler bilgiler içinse tekrar özür diliyorum.